روان شناسی که روانی شد..

حقیقتا خیلی دوست دارم بدونم چی میشه که آدما به خودشون اجازه میدن راجب هر چیزی نظر بدن؟

البته نظر داریم تا نظر، یکی نظر میده راجبش مطالعه کرده تا حدودی بر اساس دانسته هاش صحبت میکنه. یکی هم صرفا از شنیده ها و دیده هایی که معلوم نیست از کجا اومده تقلید میکنه یا بازنشر میده.

مثلا نمونه اش خود من! بیشتر اینجوریم که یا نظر نمیدم یا اگر بدم ترجیح میدم از یه منبع معتبر صحبت کنم برای استناد یا اگر هم اون نظر ساخته خودمه بازم سعی میکنم از مثال های عینی واقعی براش استفاده کنم که خب فکر می‌کنم تو تمام پست هام مشخص باشه رویکرد من چطوریه. 

اما منظور من از این سوال، این نیست که کسی حق اظهار نظر نداره اتفاقا کاملا برعکس، ولی به نظرم آدما باید برای حرفایی که میزنن اول خودشون به حرفشون اعتقاد راسخ داشته باشن،  دوم روش تأمل کرده باشن و سوم با زبون و لحن درست بیانش کنن.

خیلیا رو می‌بینید که ممکنه این شرط آخری رو دیگه در نظر نگیرن. خب چرا؟ قاعدتا همه ما میتونیم با لحن بد، تند و کنایه ای صحبت کنیم. به شخصه اگه اون لحنم فعال بشه دیگه کسی جلودارم نیست ولی خب چرا باید راجب هر چیزی این مقدار گارد وجود داشته باشه و نسبت به یه سری موضوعات خاص، سریعا واکنش منفی به وجود بیاد؟ نسبت به نظرات هم گارد بگیریم یا اصلا نخوایم حرف همو بشنویم؟

یا اصلا چرا باید نظرمونو با کسی در میون بذاریم که میدونیم اثری نداره؟ روزی درباره هیتلر با یکی از دوستام صحبت کردم، بدون طرفداری از کسی و فقط با روایت داستان و تاریخ متهم شدم که جون آدما برام مهم نبوده. خب بعید میدونم اصلا حرف منو درست خونده باشه ولی این نقد به منم وارده که با کسی ممکنه حرف بزنم که یا جنبه شنیدن نداره یا نمیخواد بشنوه. خلاصه که وقت خودتون و صرف نظر دادن برای هر چیزی یا هر کسی نکنید خیلی، بیشتر از اینکه شنیده بشن ممکنه متهم بشید و بعضی از نظرات هم حدا از بی پایه و اساس بودنش، همون تو ذهن آدما بمونن بهتره...